Ita van Dijk

De drang om te weten

Vijfentwintig jaar geleden wist ik nauwelijks iets van mijn eigen familiegeschiedenis. Stukje bij beetje heb ik er delen van blootgelegd. En al weet ik nog lang niet alles over iedereen, ik weet al wel wat de kennis over je voorouders voor je kan betekenen. Uiteindelijk ben je gevormd door wie zij ooit waren. Ontrafelen wie zij waren, kleurt het beeld over jezelf in.

Al zo lang ik mij herinner houd ik van puzzels en raadsels. Ook mijn nieuwsgierigheid naar de levens van andere mensen en van degenen die aan ons vooraf gingen is er altijd geweest. De drang om te weten, om te begrijpen. In de journalistiek kon ik daar al iets mee, maar in Anno 1907 krijgt dit deel van mij eindelijk volop de ruimte.

Terriër

Mijn journalistieke achtergrond helpt om de juiste vragen te stellen en soms op wat minder voor de hand liggende wijze te zoeken naar de antwoorden. Uiteindelijk ben ik een terriër als het gaat om familiegeschiedenis en zoeken naar nazaten. Ik geef mijn zoektochten niet op, zelfs als ze jarenlang duren. Gelukkig zijn dat uitzonderingen; de meeste zoek- en puzzelklussen leiden tot een veel sneller resultaat.

Ervaring

In de afgelopen twintig jaar heb ik al heel veel zoekwerk verricht. Een paar jaar maakte ik actief deel uit van de Zoekbrigade van Adres Onbekend. Daarnaast dook ik in iedere vraag die op mijn pad kwam. Daardoor raakte ik thuis in diverse archieven en in de genealogie van de afgelopen twee eeuwen. Ook in de achttiende eeuw heb ik gezocht, maar het liefst beweeg ik mij door archieven die na 1811 zijn gemaakt, nadat Napoleon het bevolkingsregister in Nederland invoerde.

Internet

Ik moet op mijn handen gaan zitten als ik een vraag hoor over voorouders. Voor ik het weet zit ik een hele avond achter de computer op zoek naar het antwoord. Het meest zoek ik via internet, voornamelijk omdat je dan (veel) meer kunt vinden in minder tijd. Wat ik via internet niet kan vinden, zoek ik natuurlijk op andere manieren. Ik ga op zoek naar mensen die de gezochte kennis hebben of ik ga op pad naar archieven waar de informatie verborgen ligt.

Open Joodse Huizen

Drie jaar geleden bezocht ik de Open Joodse Huizen in mijn woonplaats Deventer voor het eerst. In vrijwel elk huis hoorde ik minstens één keer 'dat weten we eigenlijk niet' als antwoord op vragen. Toen in het laatste huis ook nog bleek dat er naarstig naar een verdwenen nabestaande werd gezocht, besloot ik me aan te melden. Sindsdien verricht ik speurwerk voor de Open Joodse Huizen en voor de Struikelstenen die sinds 2015 jaarlijks in Deventer worden gelegd. Ik zoek naar de geschiedenissen van de families en naar nabestaanden. Dat is niet altijd makkelijk, maar het is geweldig als het toch blijkt te lukken om iemand te vinden. Zoals de verdwenen nabestaande bijvoorbeeld. Eenmaal teruggevonden konden we Struikelstenen voor zijn familie leggen.